Belgische Beauceronclub

De eerste documenten van het ras Beauceron zijn gevonden in een manuscript, dat dateert uit het jaar 1578. Op de eerste Franse hondententoonstelling in 1863 van Parijs was er sprake van twee uiteenlopende soorten herdershonden. De variëteit die het grootste aantal inschrijvingen telde, bestond uit honden van een groot formaat, met rechte oren, die een zwart/rode vacht hadden. Twee inschrijvingen vertegenwoordigden een variëteit met een griffon- of barbetachtig uiterlijk (het heeft hier beslist betrekking op de Briard).

Het is pas in 1888, namelijk in een Frans agrarisch tijdschrift “L’Eleveur”, dat voor het eerst de naam ‘Chien de Beauce’ wordt gebruikt. Om duidelijk het verschil aan te geven werd de volgendne benaming gegeven: ‘Chien de Beauce’ voor het oude type herdershond, met kortbehaarde benen en hoofd, terwijl het lichaam lang behaard is. ‘Chien de Brie’ voor de hond met het behaarde hoofd en de volledige vacht.

In 1896 wordt Cornevin’s rasbeschrijvingenboek uitgegeven waarin de Franse herdershonden niet worden vergeten. In datzelfde jaar werd tijdens een vergadering officieel de namen vastgesteld, met name : ‘Chien de Berger de Beauce’ voor de kortharige en ‘Chien de Berger de Brie’ voor de langharige variëteit. Er wordt hierbij aangenomen dat de benaming ‘Bas-Rouge’ (=Roodkous) voor de hond die wij als Beauceron kennen veel ouder is dan de officiële benaming Chien de Berger de Beauce.

Het daarop volgend jaar werd met steun van het ministerie van Landbouw de Franse Herdershondenclub opgericht, waarna de eerste standaard van de Beauceron werd opgesteld. Binnen het jaar verzetten echter een 20-tal fokkers en liefhebbers zich echter openlijk tegen de standaard van 1897, met betrekking tot de lengte, structuur en kleur van de vacht, maar vooral op grond van de voorgeschreven schouderhoogte.

Door de oprichting van de ‘Association des Amis du Beauceron’ (Franse club) in 1911 konden de tegenstellingen worden bijgelegd, en werd de ontwikkeling naar de moderne Beauceron in gang gezet.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog kwam de fokkerij tot stilstand, maar in 1920 werden de activiteiten hervat en werd zelfs een nieuwe standaard opgesteld. De standaard die heden ten dage van toepassing is, werd in 2006 herschreven.

Het ras groeide sindsdien zowel in kwaliteit als in aantal honden. Deze voormalige wolvenjager en bewaker van schapenkudden heeft zich kunnen omscholen tot waak- en verdedigingshond, een rol die hij met veel talent vervult.

In België werd in 1975 voor het eerst een rasclub opgericht onder de benaming : ‘Club Belge des Amis du Bas-Rouge”. De vereniging is aangesloten bij de K.K.U.S.H. onder het nr : 665. In 1999 veranderde de benaming naar : ‘Belgische Beauceronclub - Club Belge du Beauceron”

Mise à jour le Dimanche, 06 Juin 2010 19:27
 
__________________